Waarom boeken mensen bij Italian Residence

De dag dat twee verliefde slangen de vakantie overnamen

Onze Vice President Luna nam haar functie altijd bloedserieus. Of ze nu op kantoor op mijn bureau lag terwijl ik vakanties zocht of mee was op zakenreis naar Italië, ze hield alles scherp in de gaten. Zestien jaar lang was ze mijn trouwe partner. Dat ze ooit bijna het ontbijt van een verliefd Italiaans slangenechtpaar zou worden, had niemand kunnen bedenken.

Soms denk je dat je alles hebt meegemaakt. Tot je een vreemd gesis uit de schoorsteen van je vakantiehuis hoort.

Eigenlijk begon het al bij aankomst. Luna, toen nog een Maltezer pup van nog geen zes maanden en ongeveer zo groot als een dwergkonijn, weigerde resoluut uit de auto te stappen. Achteraf denken we dat ze iets had geroken wat wij nog niet doorhadden. Toen we even later ontdekten waar het gesis vandaan kwam, werd alles duidelijk. In de schoorsteen had een verliefd slangenechtpaar besloten dat ons vakantiehuis een romantische plek was om samen de dag door te brengen.

Ik weet nog steeds niet wie het meest geschrokken was. Luna, wij of misschien zelfs de slangen.

Nadat onze hartslag weer enigszins normaal was, belden we de lokale agent. Die begreep gelukkig direct dat dit niet het vakantiegevoel was waarop we hadden gehoopt. Binnen korte tijd konden we verhuizen naar een ander vakantiehuis, eentje met aanzienlijk minder spanning en sensatie.

Achteraf konden we er hartelijk om lachen. En eerlijk is eerlijk, het helpt ook om je nog beter in te leven in gasten die tijdens hun vakantie onverwacht iets meemaken. Sindsdien begrijp ik als geen ander hoe fijn het is als één telefoontje genoeg is om een probleem op te lossen.

Luna heeft na deze ervaring nooit officieel ontslag genomen als Vice President, maar ik weet vrijwel zeker dat ze hoopte op een iets rustigere invulling van haar functie, die ook zij met passie 16 jaar vervuld heeft.

De dag dat één familie uit de hele wereld samenkwam

Sommige boekingen zijn meer dan het zoeken van een mooi vakantiehuis. Ze gaan over herinneringen maken die een leven lang meegaan.

Al jarenlang mag ik vakanties verzorgen voor een van mijn trouwste klanten. Iemand die volop in de belangstelling staat, maar tijdens een vakantie in Italië juist graag even helemaal opgaat tussen de Italianen. Iedere keer zoeken we samen weer dat ene bijzondere plekje waar rust, privacy en sfeer samenkomen. Een paar jaar geleden kwam er een bijzondere vraag.

Ze wilde haar liefde voor Italië delen met haar familie, die verspreid over de hele wereld woont. Bijna vijftig mensen zouden samenkomen. Jong en oud, ieder met zijn eigen wensen. Het moest een plek zijn waar iedereen voldoende ruimte en privacy had, maar waar het samenzijn centraal stond. Na veel zoeken vonden we precies wat we voor ogen hadden. Een prachtige wijnboerderij in Toscane, groot genoeg om de hele familie te ontvangen en tegelijk warm en sfeervol genoeg om iedereen zich thuis te laten voelen. Vanaf dat moment begon het echte organiseren pas.

Samen met onze lokale partner Sabrina stemden we alle wensen af met de eigenaar. Een pizzaparty bij het zwembad, een foodtruck vol Italiaanse specialiteiten, een gezellige barbecueavond en natuurlijk een wijnproeverij tussen de Toscaanse heuvels. Stap voor stap kwam alles samen.

Toen de foto's binnenkwamen, zagen we precies waarvoor we het doen. Kinderen die samen speelden, grootouders die eindelijk weer iedereen om zich heen hadden en lange tafels vol familie die tot laat in de avond genoten van elkaar, van het eten en van Italië.

Dat zijn de opdrachten waar ik misschien wel het gelukkigst van word. Niet alleen een accommodatie vinden, maar meedenken, organiseren en ervoor zorgen dat een familieherinnering werkelijkheid wordt. En als kers op de taart kreeg ik als dank een uitnodiging om haar later in de hoofdrol van een musical te zien schitteren.Dat avondje was bijzonder. Maar het mooiste cadeau was het vertrouwen dat ik al die jaren heb gekregen. Daar doe ik het voor.

De dag dat "Si" het enige antwoord was

Eigenlijk is het allemaal begonnen met een cursus Italiaans tijdens een vakantie. In een tijd waarin vertaalapps nog niet bestonden en je handen en voeten je belangrijkste hulpmiddelen waren als je een ijsje wilde bestellen.

Inmiddels droom ik soms zelfs in het Italiaans. Na ruim dertig jaar voelt Italië bijna als een tweede thuis. Mijn man Hans heeft in al die jaren nauwelijks een woord Italiaans geleerd, maar hij had daar zijn eigen oplossing voor.

Tijdens een zakenlunch zat hij ooit naast een Italiaanse boer. Van een afstandje zag ik ze druk met elkaar in gesprek. Ze knikten, lachten en praatten alsof ze elkaar al jaren kenden. Na afloop vroeg ik nieuwsgierig waar het gesprek over was gegaan. "Geen idee," zei Hans. "Volgens mij iets over olijfolie. Maar ik zei steeds op het juiste moment 'Si' en hij heeft volgens mij nooit gemerkt dat ik geen woord van zijn verhaal begreep." Ik heb er nog jaren om gelachen.

Gelukkig kwam mijn Italiaans op andere momenten wél goed van pas.

Zoals die keer dat gasten langs de snelweg waren aangehouden voor een verkeersboete. De politie sprak alleen Italiaans, de gasten alleen Nederlands en de irritatie liep aan beide kanten behoorlijk op. Ineens werd ik de tolk die ervoor zorgde dat iedereen elkaar eindelijk begreep.

Of die keer dat bezorgde ouders vanuit een Italiaans ziekenhuis belden nadat hun dochter na een ongelukkige duik met een hoofdwond was opgenomen. Juist op zo'n moment wil je niet zoeken naar woorden in een vreemde taal, maar gewoon kunnen vertellen wat er is gebeurd en begrijpen wat de arts zegt.

En dan waren er natuurlijk de telefoontjes van gasten die verdwaald waren. Een vriendelijke Italiaanse dorpsbewoner probeerde met veel enthousiasme uit te leggen waar ze linksaf of rechtsaf moesten. Alleen... als je elkaars taal niet spreekt, lijkt zelfs de kortste route ineens een wereldreis.

Tegenwoordig lossen vertaalapps veel van dit soort situaties in een paar seconden op. En eerlijk is eerlijk, dat is een enorme vooruitgang. Maar heel af en toe mis ik die tijd ook een beetje. Want juist in die momenten ontstonden de mooiste gesprekken, de grappigste misverstanden en de herinneringen waar we nu, jaren later, nog steeds om kunnen lachen.

De dag dat een zwembad ineens gifgroen werd

Soms gaat de telefoon en weet je binnen vijf seconden dat dit geen gewone werkdag meer wordt. Maar soms is het ook een appje met een foto. Een zwembad dat zo groen was als een kikker. Dan weet je meteen dat er iets goed mis is.

Een lieve Belgische familie was na een lange autorit eindelijk aangekomen bij hun luxe vakantievilla. De koffers waren uitgepakt, de vakantie kon beginnen en de eerste stap zou natuurlijk een verfrissende duik in het zwembad zijn. Alleen... die duik kwam er niet. De zwembadpomp was de dag ervoor onverwacht kapotgegaan en een nieuw onderdeel zou pas dagen later geleverd worden.

Dat zijn momenten waarop je niet gaat afwachten, maar meteen in actie komt. Samen met onze lokale Italiaanse partner begonnen we direct te zoeken naar een oplossing. Midden in het hoogseizoen, wanneer vrijwel alles volgeboekt is, leek dat bijna onmogelijk. Toch bleven we bellen, overleggen en zoeken. Nog geen drie uur later hadden we goed nieuws.

De familie kon dezelfde dag verhuizen naar een andere villa. Niet zomaar een alternatief, maar een prachtige villa met een huurwaarde die bijna twee keer zo hoog lag als de oorspronkelijke accommodatie. Zonder extra kosten voor de gasten. Dit keer wachtte er geen gifgroen zwembad, maar een helder azuurblauw zwembad waarin de vakantie eindelijk echt kon beginnen. Lukt zoiets altijd? Nee, en dat zouden we ook nooit beloven. Maar dankzij onze betrokken lokale partners en ruim dertig jaar ervaring kunnen we soms nét dat verschil maken waarop je op zo'n moment hoopt. Dat zijn de dagen waarop je beseft dat persoonlijke service veel verder gaat dan alleen een vakantiehuis boeken.

De dag dat een tractor onze redding werd

Er wordt weleens gevraagd waar al die kennis van Italië vandaan komt. Niet uit een boekje en ook niet van internet. Daar lees je hetzelfde als iedere andere vakantieganger. De echte kennis ontstaat onderweg. Al ruim dertig jaar reizen we meerdere keren per jaar door Italië. We bezoeken regio's, ontmoeten eigenaren, rijden eindeloze kilometers over kronkelwegen en verdwalen af en toe ook gewoon zelf. Juist dat heeft ons geleerd hoe Italië écht in elkaar zit.

Natuurlijk waren er ook de prachtige studiereizen van het Italiaans Verkeersbureau, samen met reisagenten uit heel Europa. Ontzettend leerzaam. Maar eerlijk gezegd hebben Hans en ik misschien nog wel het meeste geleerd tijdens onze eigen tochten met de cabrio.

Zoals die keer in Ligurië.

We reden een smal straatje in waar overal vrolijke Italianen op hun stoepje zaten. Pas veel later begrepen we waarom ze zo geïnteresseerd naar ons keken. Zij hadden het bordje "weg wordt steeds smaller" wél gezien. Wij niet. Nog een paar meter verder zaten we muurvast. Het enige wat Hans kon doen, was bijna een kilometer achteruitrijden, met links en rechts een flinke afgrond. Ik vond dat een uitstekend moment om via het dak uit de cabrio te klimmen. Voor het geval dat...

En toen was er nog die onvergetelijke dag op een strada bianca.

We misten een afslag en belandden met de auto in een droge rivierbedding. Ons vakantiehuis lag letterlijk aan de overkant. We konden het zien, maar onmogelijk bereiken. Hoe harder Hans probeerde weg te rijden, hoe dieper de auto wegzakte. Ik stapte maar uit. In de stellige overtuiging dat de auto daar vast lichter van zou worden. Vervolgens liep ik er, zoals Hans graag vertelde, als een begrafenisondernemer voor uit. Gelukkig verscheen er na enige tijd een vriendelijke Italiaanse boer met een tractor. Hij keek naar de situatie, glimlachte alsof dit hem wel vaker overkwam en trok ons zonder al te veel moeite naar ons vakantiehuis en wees ons op de prima weg, die we hadden moeten nemen😊

Sindsdien heb ik nóg meer begrip voor gasten die bellen omdat ze een Italiaanse strada bianca toch iets spannender vinden dan ze vooraf hadden gedacht. Want geloof me... soms zijn juist de mooiste plekjes ook het lastigst te bereiken. Maar gelukkig komt het in Italië uiteindelijk altijd goed.

De dag dat de man onder het paard hing

Ik heb altijd geloofd dat je de beste adviezen geeft vanuit je eigen ervaringen. Natuurlijk heb ik veel geleerd tijdens studiereizen en werkbezoeken in Italië, maar minstens zoveel tijdens de vakanties met Hans en de kinderen. Gewoon Italië beleven zoals onze gasten dat ook doen. Niet alleen vakantiehuizen bekijken, maar er echt vakantie vieren. En wat hebben we daar mooie herinneringen aan overgehouden.

We verbleven in prachtige villa's met privé zwembad, sfeervolle agriturismo's en zelfs kastelen hoog op een berg. Maar als je het onze dochters had gevraagd, was er maar één ding echt belangrijk: Een agriturismo met paarden. Ze leerden paardrijden in Italië en grepen iedere kans aan om weer op pad te gaan. Op een dag vonden ze dat papa ook maar eens mee moest. Zelf bleef ik veilig achter. Ik kende mijn grenzen en die lagen niet op een paard.

Samen met de boer vertrokken Hans en onze twee dochters voor een mooie tocht door de heuvels. Ruim een uur later zag ik ze in de verte terugkomen. De boer voorop, daarachter onze twee meiden. Alle drie hingen ze bijna dubbel van het lachen. Pas toen viel me iets op. Er liep nóg een paard achteraan. Alleen... de ruiter zat er niet op.

Na nog eens goed kijken zag ik waar Hans was gebleven. Hij hing onder het paard, met beide handen wanhopig de teugels vasthoudend, zachtjes op en neer hobbelend en ongetwijfeld biddend dat hij levend weer thuis zou komen. Dat is gelukkig gelukt.

Die avond schoven we, zoals zo vaak, aan de lange tafel voor het heerlijke eten dat door Fiorella, de Italiaanse mamma van de agriturismo, was klaargemaakt. Na een paar glazen wijn werd het avontuur natuurlijk uitgebreid naverteld. Vooral door de anderen.

Er bestaan geen foto's van die middag. En misschien is dat maar goed ook. Sommige herinneringen staan zoveel scherper op je netvlies dan welke foto ooit zou kunnen vastleggen. En misschien is dat wel precies wat ik onze gasten gun. Niet alleen een mooi vakantiehuis, maar herinneringen waar je vijfentwintig jaar later nog steeds met een grote glimlach aan terugdenkt.